Sermonum 1. 9

Ibam forte Via Sacra, sicut meus est mos,
nescio quid meditans nugarum, totus in illis:
accurrit quidam notus mihi nomine tantum,
arreptaque manu, ‘Quid agis, dulcissime rerum?’
‘Suaviter, ut nunc est,’ inquam, ‘et cupio omnia quae vis.’5
Cum adsectaretur, ‘Numquid vis?’ occupo. At ille
‘Noris nos,’ inquit; ‘docti sumus.’ Hic ego ‘Pluris
hoc’ inquam ‘mihi eris.’ Misere discedere quaerens,
ire modo ocius, interdum consistere, in aurem
dicere nescio quid puero, cum sudor ad imos10
manaret talos. ‘O te, Bolane, cerebri
felicem!’ aiebam tacitus; cum quidlibet ille
garriret, vicos, urbem laudaret. Vt illi
nil respondebam, ‘Misere cupis’ inquit ‘abire;
iamdudum video; sed nil agis; usque tenebo;15
persequar. Hinc quo nunc iter est tibi?’ ‘Nil opus est te
circumagi; quendam volo visere non tibi notum;
trans Tiberim longe cubat is, prope Caesaris hortos.’
‘Nil habeo quod agam, et non sum piger; usque sequar te.’
Demitto auriculas, ut iniquae mentis asellus,20
cum gravius dorso subiit onus. Incipit ille:
‘Si bene me novi, non Viscum pluris amicum,
non Varium facies; nam quis me scribere plures
aut citius possit versus? Quis membra movere
mollius? Invideat quod et Hermogenes, ego canto.’25
Interpellandi locus hic erat: ‘Est tibi mater,
cognati, quis te salvo est opus?’ ‘Haud mihi quisquam;
omnes composui.’ Felices! Nunc ego resto;
confice; namque instat fatum mihi triste, Sabella
quod puero cecinit divina mota anus urna:30
‘Hunc neque dira venena, nec hosticus auferet ensis
nec laterum dolor aut tussis, nec tarda podagra;
garrulus hunc quando consumet cumque; loquaces,
si sapiat, vitet, simul atque adoleverit aetas.’
Ventum erat ad Vestae, quarta iam parte diei35
praeterita, et casu tum respondere vadato
debebat; quod ni fecisset, perdere litem.
‘Si me amas,’ inquit, ‘paulum hic ades.’ ‘Inteream, si
aut valeo stare aut novi civilia iura;
et propero quo scis.’ ‘Dubius sum quid faciam,’ inquit,40
‘tene relinquam an rem.’ ‘Me, sodes.’ ‘Non faciam,’ ille,
et praecedere coepit. Ego, ut contendere durum est
cum victore, sequor. ‘Maecenas quomodo tecum?’
hinc repetit. ‘Paucorum hominum et mentis bene sanae.’
‘Nemo dexterius fortuna est usus. Haberes45
magnum adiutorem, posset qui ferre secundas,
hunc hominem velles si tradere; dispeream, ni
summosses omnes.’ ‘Non isto vivimus illic
quo tu rere modo; domus hac nec purior ulla est
nec magis his aliena malis; nil mi officit, inquam,50
ditior hic aut est quia doctior; est locus uni
cuique suus.’ ‘Magnum narras, vix credibile!’ ‘Atqui
sic habet.’ ‘Accendis, quare cupiam magis illi
proximus esse.’ ‘Velis tantummodo: quae tua virtus,
expugnabis; et est qui vinci possit, eoque55
difficiles aditus primos habet.’ ‘Haud mihi dero:
muneribus servos corrumpam; non, hodie si
exclusus fuero, desistam; tempora quaeram,
occurram in triviis, deducam. Nil sine magno
vita labore dedit mortalibus.’ Haec dum agit ecce60
Fuscus Aristius occurrit, mihi carus et illum
qui pulchre nosset. Consistimus. ‘Unde venis et
quo tendis?’ rogat et respondet. Vellere coepi
et pressare manu lentissima brachia, nutans,
distorquens oculos, ut me eriperet. Male salsus65
ridens dissimulare; meum iecur urere bilis.
‘Certe nescio quid secreto velle loqui
te aiebas mecum.’ ‘Memini bene, sed meliore
tempore dicam; hodie tricesima sabbata: vin tu
curtis Iudaeis oppedere?’ ‘Nulla mihi,’ inquam,70
‘relligio est.’ ‘At mi; sum paulo infirmior, unus
multorum. Ignosces; alias loquar.’ Huncine solem
tam nigrum surrexe mihi! Fugit improbus ac me
sub cultro linquit . Casu venit obvius illi
adversarius, et, ‘Quo tu, turpissime?’ magna75
inclamat voce, et ‘licet antestari?’ Ego vero
oppono auriculam. Rapit in ius; clamor utrimque,
undique concursus. Sic me servavit Apollo.

Horizontal Tabs

article Nav
Previous: